شرق: از مجموعه دفترهاى تئاتر نشر نيلا دفتر پنجم آن به كوشش ژيلا اسماعيليان منتشر شده كه مجموعه مقالاتى است از بهرام بيضايى، محمد چرم شير، فرهاد مهندس پور و ديگران در باب تئاتر. اولين مطلب اين دفتر با عنوان «گفت وگو و جست وجو و جست وجو و گفت وگو» بخش سوم از سلسله مطالبى است كه فرهاد مهندس پور نوشته كه اين بخش به كاراكتر اختصاص دارد و به عنوان مثال به شخصيت هاى نمايش هنريك ايبسن، نمايشنامه نويس نروژى قرن نوزدهم، اشاره كرده است. او اشاره كرده كه ايبسن در صفحاتى جداگانه خصوصيات، درونيات و ماهيت كاراكترهايش را گرد مى آورده و آنگاه آنها را كنار هم قرار مى داده است. موضوع ديگرى كه به آن اشاره كرده اين است كه اين كاراكترها هرگز از ماهيت خود عدول نمى كرده اند به اين ترتيب موقعيت ها تحت تاثير و ناشى از ماهيت كاراكترها است. مقاله بهرام بيضايى نيز با عنوان «درباره عباس هندو» بخشى از پژوهش گسترده اى است كه مجموعه اى از تعزيه نامه هاى مربوط به حضرت عباس را دربرمى گرفته و در سال ۱۳۶۳ نوشته شده است. بيضايى در مقاله خود نوشته كه تعزيه نامه عباس هندو يكى از جالب ترين متن هاى شبيه خوانى است كه ظاهراً بسيار ساده به نظر مى رسد، اما از چندين لايه تشكيل شده است. بيضايى در جاى ديگرى از مقاله نوشته است: «از لحاظ تاريخى، سادگى شعرهاى اين متن هاى تعزيه، كه همه گيرترين شكل هنرى ايران در قرن گذشته بود، پيشرو شيوه سادگى گرايى قرن اخير ادبيات ايران است.»
از مجموعه دفترهاى نيلا، دفتر ديگرى هم منتشر شده كه اولين دفتر از مجموعه دفترهاى شعر نيلا است و به شاعران نسل ۹۸ اسپانيا از جمله ماچادو، خيمه نس و اونامونو اختصاص دارد. به نظر مى رسد كه دفتر شعر آينده هم به شاعران اسپانيايى اختصاص دارد، به آثارى از شاعران نسل ۲۷ اسپانيا، شاعرانى نظير لوركا، آلبرتى، ديه گو و ديگران. گروه ۹۸ را شاعرانى مثل اونامونو، آنگل گانيوت، پيوبارويا، آزورين، رامون دل واله اينكلان، مانوئل و آنتونيو ماچادو و خيمه نس تشكيل مى دادند. اين افراد مى كوشيدند اسپانيا، ادبيات اسپانيايى و حتى خودشان را بازسازى كنند. براساس آنچه در مقاله اى كه براى معرفى اين گروه در ابتداى اين دفتر آمده، اين چهره  ها، به رهبرى اونامونو، به طور كلى جذب دو جريان قوى و متضاد شده بودند. از يك سو، به گذشته پرشكوه اسپانيا دل بسته بودند و از سوى ديگر به عقايد و فرهنگ اروپا گرايش داشتند و هدف «اروپايى كردن» يا «مدرن سازى» اسپانيا را دنبال مى كردند. در اين دفتر علاوه بر مقالاتى كه از كارل كاب در مورد اين شاعران ترجمه شده، شعرهايى را هم از ايشان احسان نوروزى و مهدى جواهريان راد ترجمه كرده اند.
«جنگل واژگون» عنوان داستان بلندى (حدوداً صد صفحه) از جى. دى. سلينجر است كه بابك تبرايى و سحر ساعى ترجمه كرده اند. داستان با گزيده اى از يادداشت هاى روزانه دختربچه اى به نام كورين فون نورد هوفن (قهرمان داستان) شروع شده كه شب پيش از يازدهمين جشن سالگرد تولدش نوشته شده. همين شروع، داستان را بسيار جذاب كرده است: «... خداى مهربان خواهش مى كنم نگذار لورنس فلپس در مهمانى من بدجنسى كند و نگذارد پدر و آقاى ميلر سرميز يا هر جاى ديگرى آلمانى حرف بزنند چون خوب مى دانم وقتى هم بروند خانه به پدر و مادرهاى شان مى گويند... هر كسى اين را بدون اجازه من بخواند ظرف ۲۴ ساعت مى ميرد يا مريض مى شود.» داستان با ماجراى تولد كورين شروع مى شود و بعد مى رويم سراغ روزهايى كه كورين ديگر بزرگ شده و دنبال پيدا كردن راه زندگى اش. نيلا پيش از اين ناتوردشت و فرنى و زويى را از اين نويسنده ترجمه كرده و قرار است داستان «شانزدهم هپ ورث، ۱۹۲۴» را هم از اين نويسنده ترجمه كند.
نيلا از مجموعه كتاب كوچك اين انتشارات كتاب ديگرى هم منتشر كرده با عنوان «درگذشت پيكلز مك كارتى» كه داستانى است از ارنست همينگوى، ترجمه رضا قيصريه. اين داستان يكى از اولين كارهاى ادبى همينگوى است كه در سال ۱۹۱۹ نوشته شده. همينگوى در اين داستان رزمندگان گردان «آرديتى»ها در ارتش ايتاليا را به تصوير مى كشد. آرديتى ها اغلب از سابقه دارها بودند. در مورد آنها مى گويند، اگر فرمانده شان را در ميان دشمن گم مى كردند به ميدان برمى گشتند و آن قدر مى جنگيدند تا فرمانده را بيابند. لژيون هاى فرانسوى و بعداً  گروه رنجرها و تكاورها در ارتش هاى امروزى از آرديتى هاى ايتاليايى الگوبردارى شده اند. قيصريه داستان را از ايتاليايى ترجمه كرده و معتقد است كه از لابه لاى آن مى توان فضاى همينگوى وار را باز شناخت.
كتاب ديگرى كه اين انتشارات درآورده نمايشنامه اى است با عنوان «بازرس هاند واقعى»، نمايشنامه اى از تام استوپارد، ترجمه امير امجد. امجد در يادداشت خود يكى از بارزترين ويژگى هاى او را «خلق جملاتى در موقعيت هاى خاص كه همزمان چندين معنى را يدك مى كشند و لايه هاى گوناگون معنايى را در آن واحد به مخاطب عرضه مى كنند» دانسته و معتقد است كه همين ويژگى يعنى درج معانى چندگانه در يك گفت وگو كار ترجمه را بسيار دشوار، و گاه اصلاً ناممكن ساخته و نمونه درخشانش را در نمايشنامه در گفت وگوهاى حين بازى بريج دانسته كه طى آن صحنه هاى نبرد طرف هاى بازى به عرصه نبرد عشقى شخصيت ها بدل مى شود. امجد همين طور معتقد است كه شوخى استوپارد با قواعد و نشانه هاى آشناى ژانر «معمايى _ كارآگاهى» و خلق يك نمونه شاهكار هجوآميز [پاروديك] در ادبيات نمايشى ايران ناياب است.

ماخذ : http://www.sharghnewspaper.com/850213/html/vk3.htm

شرق: «من آناكارنينا نيستم»، چيستا يثربى، ۲۵۰۰ نسخه۲۳۰۰، تومان.
«من آناكارنينا نيستم» مجموعه دوازده داستان از چيستا يثربى است. كتاب دو بخش دارد؛ يعنى ترجمه انگليسى قصه ها در انتهاى كتاب آمده است: «ايرانى؟ صداى مرد جوان مرا از دنياى خود بيرون آورد. سرم را از روى كتاب آناكارنيناى تولستوى بلند كردم. ديگر به صفحه آخر رسيده بودم. همان جا كه آنا بايد خود را زير چرخ هاى قطار مى انداخت. مرد سبزه بود و قدبلند، با موهاى مشكى پركلاغى و دو چشم گرسنه مثل چشم ببر و لبخندى كه سعى مى كرد آشنا باشد، اما بيشتر وقيح به نظر مى رسيد. با تعجب به او نگاه كردم. مطمئن نبودم كه با من حرف مى زند. مرد دوباره لبخند زد، اين بار از جايش نيم خيز شد و گفت ايرانى؟ زنجير طلا روى سينه  آفتاب سوخته اش برق مى زد. دو دكمه  بالاى پيراهنش باز بود. شلوار مشكى پوشيده بود و كفش هاى سياه نوك تيز به پا داشت...»
«بادهاى براى كه مى وزند؟»، چيستا يثربى، ۲۲۰۰ نسخه، ۹۵۰ تومان.
اين نمايشنامه با عنوان ديگرى در بيست و دومين جشنواره بين المللى تئاتر فجر در سال ۱۳۸۲ اجرا شده است. هشت شخصيت دارد و اين طور شروع مى شود: «موسيقى ركوييم موتسارت از راديو يا ضبطى شنيده مى شود. درى باز مى شود، چمدان بزرگى از در وارد مى شود. ويدا زنى حدوداً ۳۵ساله كه چمدان را در دست دارد، خود پس از چند لحظه از پشت در هويدا مى شود. در حالى كه چمدان بسيار بزرگتر از تحمل جثه اش به نظر مى رسد. لباس سفر به تن دارد. با چمدان تا وسط صحنه پيش مى آيد. چمدان مى تواند از نوع چرخدار يا بى چرخ باشد...»

شرق: «بال هايش را كنار شعرم جا گذاشت و رفت»، واهه آرمن، ۲۰۰۰ نسخه، ۱۴۰۰ تومان.
اين كتاب مجموعه شعرهاى واهه آرمن است. «پيش از تاريكى/ با كيف يك غريبه در جيب/ به خانه برگشت/ گرسنه بود/ اما چيزى نخورد/ سيگارى آتش نزد/ چراغ را روشن نكرد/ از خودش پرسيد: / دست هايم كو؟.../ نيمه شب/ پشته اى كه بر پيشانى عرق كرده اش نشسته بود/ به تدريج ورم مى كرد و سنگين مى شد/ حس كرد قادر به راندنش نيست/ و دريافت كه خود بر پيشانى اش نشسته است/ صبح به ياد آورد كه در گوشه اى از شهر/ دست هايش را / در جيب  يك غريبه / جا گذاشته است...
«كليد درم نور خورشيد است»، برگردان: واهه آ رمن، ۲۰۰۰ نسخه، ۱۰۰۰ تومان.
اين كتاب گزينه شعر ارمنستان است. شعر هاى اين مجموعه از اشعار چاپ شده در مجلات ادبى ارمنستان و كتاب هاى منتشر شده در سال هاى اخير انتخاب و به فارسى ترجمه شده است. ملاك انتخاب شاعران نه  نام شاعر بوده، نه ستايش هاى برخى محافل و مجامع ادبى و نه مسائل ديگر، معيار خود شعر بوده است؛ شعرى كه شخصيت و هويت شاعر را در خود جاى داده باشد. شعرى كه تنها به يك قوم و ملت اختصاص نداشته باشد و براى ايجاد رابطه  صميمانه با مخاطبانش مرزى نشناسد. در اين مجموعه اشعارى از هراند آلكسانيان، ادوارد حق ورديان، هاسميك سارگيسيان، خاچيك مانوكيان، گئورك تومانيان و واپاگان پاپويان چاپ شده است.

شرق: «پايان واقعى زيباى خفته» ، آناماريا ماتوته، ترجمه: رامين مولايى، نشر ايران بان، چاپ اول، ،۱۳۸۴ ۲۲۰۰ نسخه، ۱۹۵۰ تومان.
آناماريا ماتوته اسپانيايى است و براى ايرانى ها نام آشنايى است. از اين نويسنده رمان «پولينا، چشم  و چراغ كوهپايه» به فارسى ترجمه شده كه از يادگارهاى محمد قاضى است. ماتوته از برجسته ترين نويسندگان معاصر دنياى اسپانيايى زبان است، الان ۸۰ساله است و همچنان پركار. ماتوته وقتى ده ساله بود آتش جنگ داخلى در كشورش شعله ور شد و او را با طعم بدبختى، فقر، رنج، ترس و بى رحمى آشنا كرد. آشنايى او با جنگ چنان عميق بود كه تقريباً همه رمان هايى كه براى بزرگتر ها نوشته حال و هواى جنگى دارد.«پايان واقعى زيباى خفته» ادامه داستان «زيباى خفته» است. بوسه شاهزاده جوان طلسم جادوگر بدجنس را مى شكند و زيباى خفته را از خوابى صدساله بيدار مى كند؛ آنها با هم ازدواج مى كنند و... اما بعد از آن چه؟ آناماريا ماتوته تنها كسى است كه ادامه اين افسانه را مى داند و برايمان روايت مى كند.